¿Un soño serve para algo? (eu quería que isto fose un Mecagho, pero mellor non)

O certo é que acabo de espertar-como-quen-di, e nese estado nebuloso da consciencia no que nos movemos xusto antes de espertar (o momento en que segues sobando e soñando pero estás o suficientemente esperto para intuír que en realidade estás tirado na túa cama como un mal cocho) tiven o que podemos chamar un soño premonitorio ou, máis exactamente, un soño coherente que pode servir para algo.

O vello gordo do bigote tentaba asasinar ao neno, o neno enganábao e zafaba sen problema. O vello disparaba coa súa escopeta e o neno paraba as balas co colar de perlas metálicas. Así durante un bo anaco con detalles curiosos que non lembro.

Había ademáis dous vellos, máis tranquilos (un deles, recordo claramente, era Michael Caine, con dous collóns). O neno tiña un irmán maior, duns doce anos, un chulo cabrón que se cría maior, e unha irmá da mesma idade.

Os vellos e os nenos seguiron, de forma bastante inocente, tentando matarse entre eles. Chegado un punto o vello gordo do bigote deuse por vencido cando o neno lle arrincou das mans a chave dourada.

Todos xuntos entraron nun patio cheo de gatos e subiron polas esqueiras cubertas de cal branca que daban a unha ventá pechada. Os vellos falaron da súa infancia. Tiñan un xardín amplo e grande, verde coma as cousas verdes e tan fresco coma o ar pode dar de si. Tiñan un País de Nunca Xamáis escondido entre os edificios, lonxe de toda sombra adulta e de negocios, fame, merda e traballo. Ah, pero agora eran vellos e no xardín non quedaba máis que maleza escura. Quizais…Cabía incluso a posibilidade de que algún cabrón trapisondista fixera un edificio ben cuco no lugar da infancia dos vellos.

O vello abriu a ventá cun xesto de asco na cara… Supoño que quería deixar o pasado atrás e esas cousas, ou pode que non quixese deslucir o que recordaba como a paisaxe da súa infancia… Non sei, realmente… (é un soño, carallo, aos soños non se lles pregunta).

Xirou a chave e abriu a fiestra, a contra e a ventá, e ante eles se descobriu un xardín inmenso como cinco pisos por debaixo deles, extendéndose por medio das espaldas cegas dos edificios. Un prado grande verde como as cousas verdes e fresco de carallo. Un dos vellos comentou que era tan grande como o recordaba, e todos estiveron deacordo. O neno pequeno baixou polo tobogán feito de cordas, disposto a xogar cos nenos vestidos de amarelo que había aló embaixo, e súa irmá seguiuno. Os vellos quedaron alí un anaco e quixeron volver ás súas casas a fumar tabaco e ler o periódico, e cando se xiraron para baixar as esqueiras decatáronse do que antes non se decataran e viron ao paisaniño de doce anos mirando pola fiestra.

“¿E ti que fas aquí e por que non baixas a xogar?”

“O xardín é moi bonito…Pro só é pra nenos”.

O vello con pinta de Michael Caine agarrouno e tirouno polo tobogán, e baixou, e baixou, e baixou…

Dito isto, non me responsabilizo do que unha persoa coma min ou coma ti pode soñar. Pareceume o suficientemente coherente e bonito para poder narralo. Aínda que, a dicir verdade, a miña mierda de prosa non lle fai xustiza ao que pasou realmente, pero aquí queda.

 

(Din que os soños son un río de fume debaixo dunha pequena ponte de pedra irlandesa. Ás veces crúzalo, e un tío que escribe nunha máquina de escribir, mergullado en néboa, ri de ti e fai xestos obscenos…Non sei se é certo pero desde logo é curioso).

Deixar un comentario

Aínda non hai comentarios.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s