MeCagHoo…

En San Pito Pato?

P.P.S.S.

No momento de escribir estas liñas son un neno con parkinson e demasiado azucre en sangue. Buceando nas páxinas web (en Horas Perdidas, qué carallo, que total tedes un enlace nesta páxina) din co terceiro e más impactante/cheo de cousas trailer da P.P.S.S. (Puta Peli dos Simpsons, Si!) e non sei se a cousa pinta ben ou mal, pero vouna ir a ver xunto con todos vós, cans miserables.

Polo menos xa non é Homer recibindo hostias, polo menos aparece Bart en bólas.

“Cen anos de mescalina e barbitúricos” ou “qué facer mentres metemos o rabo no ano desa furcia tuberculosa”

¿Quen é aquél que nos mira desde o outro extremo da praia, coa frente alzada e os ollos nevados? ¿De qué materia escura se fixo o seu bastón de tronos? ¿De cal o seu manto de espíritos? ¿Que maxia o conxura baixo un ceo gris, sobre unha area branca, fronte un mar falto de alento? ¿Quen é ese home?, dime, nai.

-O Home Cego e Vello non mira, só observa. Observa e verás.

Pai, ¿quen é o Home Cego e Vello? ¿É malvado ou é bo? ¿Por qué está aquí fitando para mi? ¿Cales son as súas intencións e que lingua fala?

-O Home Cego e Vello ten enrugas lentamente enredadas ao redor do corpo todo e unha tea branca tecida por unha prostituta irlandesa pegada á pel das mans. Non é bo, non é malvado e non fala moito. Observa e verás.

Avó, ¿de onde veu, soando a violín e cheirando a acordeón?

-Do Norte onde fai frío e os mortos falan. Do Sur onde o león ruxe ao sol ardente. Observa e verás.

Avoa, ¿no lle tes medo?

-Cala. Observa e verás.

Despois disto seguín xogando a ser unha pequena gramola esquizoide, e de súpeto comezou a chuvia eléctrica. O indio falaba de dadaísmo pero rebatíronlle a teoría os cinco lectores de Proust sentados á chimenea do avó. ¡Qué ironía! Seguín xogando a ser unha gramola esquizoide baixo a intensa chuvia de cable de cobre, e o mundo seguiu igual de absurdo que foi sempre. Nin que decir ten que o Home Cego e Vello xa nunca marchou, e non son aínda capaz de ver. Esfórzome como un cabalo, observo con toda a miña alma, pero os seus misterios seguen sendo misteriosos. A súa cara de lúa, branca. O seu ollar, baleiro. Sigo xogando a ser unha gramola esquizoide, profesionalmente, e non deixa de chover.

Qué hora é, miña dona?

Tempo ao tempo, mais preciso de máis tempo.

¡Non chegan as horas do día nin da noite, non alcanzan os minutos a me encher como deberían!

Tempo ao tempo, ¡pero non hai tempo, cona! O home perde o taxi por un segundo, un puto segundo. Non chega ao sitio a tempo, a rapaza enfádase, a rapaza marcha. O home segue estando só, así sempre, ao longo do tempo.

O reloxo non marca ben a hora, esperta tarde, ficha máis tarde aínda. O xefe sábeo. O xefe despídeo. Agora pasa o tempo no Inem ou no parque, borracho como un caldeiro.

¡O tempo non da para rematar o traballo! O alumno suspende. O alumno no chegará a ningún sitio nunca xamáis.

Non deu tempo a chegar ao hospital e a nai tivo que parir no coche. Por iso ocorreu aquel accidente. Por iso a nai non ten fillo e xa non o terá. Qué dramático e atemporal.

E logo está ese tipiño resacoso, duns vinte anos, que se foi mirando ao espello dourado só para ver cómo o pelo caneaba e os xeonllos fallaban. As seguintes imaxes foinas vendo borrosas ata que lle trouxeron as gafas de cú de vaso e o axudaron entre dous a sentar no sofá. “Cagoendeus, non hai xusticia” pensa. Pero Deus non ten culpa de nada. O reloxo da cociña avisa de cada segundo só para facer burla, nunca sospeitarían del.

O ascensor avariouse, o mecánico non tiña tempo.

Non hai tempo, señora.

O meu tempo é ouro.

O tempo rematou.

Non nos queda moito tempo, amigo…

Rematou o tempo das palabras.

Non chegaches a tempo.

Tempo, non hai tempo, sempre tempo. Fugis. Area esvarando ao longo do día co surxir e morrer do sol. Area rindo e morrendo, segundo a segundo. Non hai tempo. Area.

“Se chegase o tempo…”

Aquí e agora, xa só nos queda o aquí, pois non hai agora. O inimigo non é de clase, non é o Rei nin o Presidente. Non leva armas nin vai desarmado. O inimigo, oculto en sí mesmo, ao longo dos seus anos, cómbase en sí mesmo a través deles e ollando fai burla de nós.

Tempo, sempre tempo.

Aquí e agora, aínda que o agora non exista no noso vocabulario novo e intemporal, ¡acabemos con el! ¡Nin tempo, nin deus nin amo!

NUNCA

MECAGHO

1-EN ELVIS PRESLEY, POR SER TAN PUTÍSIMO AMO E ACABAR COMO UN GORDO INFLADO A ANFETAS CABREADO CO MARXISMO INHERENTE AOS BEATLES(?)!!!!

2-NA TÚA NAI POR PARIRTE, E PORQUE TENDO ELA ESA CARA XA PODÍA FACER DESCONTO!!!

3-E SOBRE TODO…

¡¡¡¡MECAGHO NO ADOBE PHOTOSHOP DOS COLLÓNS QUE NON SEI NIN POR ONDE CARALLO EMPEZAR A USALO CON TODAS ESAS PUTAS E RE-PUTAS VENTÁS VISIBLES E INVISIBLES QUE NON TEÑO PUTA ZORRA E OSTIAJODER IDEA DE CÓMO USAR!!! ¡¡¡E AS JODIDÍSIMAS E FODIDAS CAPAS QUE NON ME ACLARO CON ELAS E ESA FORMA TAN (MECAGHO EN CRISTO MIL VECES) REPANOCHAMENTE FULERA DE DAR COLOR!!!! ¡¡¡¡¡¡OSTIA!!!! ¡¡¡¡ESTOU REAL, PROFUNDA E SINCERAMENTE CABREADO CO ADOBE PHOTOSHOP DE PUTA MIERDA ASQUEROSA PORQUE NON CONSEGUÍN NADA AO XEITO APARTE DE DESESPERARME COMO UN CABRÓN E DE ACABAR DANDOLLE DE PUTAS OSTIAS LITERAIS E METAFÓRICAS AO ORDENATA ATA O PUNTO DE QUE SE COLGOU!!!!¡¡MECAGHO EN DIOOOOOOOOOSSS!! MECAGHO EN DIOS E NA PUTA VIRXEEEE!!! MECAGHO NO PUTO REPUTO ASQUEROSO DESESPERANTE IMPOSIBLE PHOTOSHOP DE ADOBE DE MIERDA MECAGHO EN DIOS MECAGHO EN DIOS MECAGHO EN DIOOOOOS!!!!!  PUTA MIEEEEEEERDA!!!

Complitismo efervescente, autocalmosía.

Xa van sendo horas.

Éche fastidiado non poder decilo dunha puta vez(pero non vaia ser que cause estragos)

sipe sipe sipe nope

É preferible.

Performance Desparasitante

Qué vergonza, qué noxo. ¡Tanto carallo de blog novo e lavado de cara e aquí non postea nin Dios! Debería darlles vergonza aos meus colegas simiescoefervescentes semellante inactividade…

O caso é que, chegados a este punto dos acontecementos, resulta que redacto este post sen ter nin repajolera idea de qué palabra vai vir a continuación da segunte. É por isto que podemos chamar a isto unha “performance” e crear a nova categoría para ese tipo de posts simiescoefervescentes nos que o que conta non é, desde logo, qué se escribe nin cómo, senón o estado mental do redactor e o grosor do tubo de escape situado no seu recto.

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Okei? Pois nada, ata máis ver… 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

Agora piro, que teño a saco de curro para clase:

Unha, dúas, tres, catro, cinco e seis páxinas de Debuxo Realista basadas en planos e puntos de fuga asquerosos. 

Tres páxinas e un comentario de texto de Historia do Cómic.

Unha ilustración de puntos Heikkel para Deseño Gráfico.

Tres ilustracións para Humor Gráfico.

Unha ilustración a pastel (que me está quedando como o ano, gracias) para Cor.

E sigo tendo que rematar o Tournaround de Narrativa Gráfica.

Amén de deberlle a Planeta e aos meus colaboradores unhas tres páxinas entintadas desde hai mil séculos.

 

Así que…¿qué carallo fago posteando en lugar de currar?

Vou comer unha pizza.

AQUÍ YO Y MIS DOS JUEVOS

157462732_0e3f9f406f.jpg

OU QUÉ…

O Mono Efervescente Plus e o Mono Renegado/Sesos de Mono falan de cousas cotiás…

-Sangue reclamo.

Sangue reclamo.

Sangue reclamo.

 

E… despois debemos cortar esas cordas, ao final…

-Non.

-É a tradición.

-Non quero que o final chegue.

-Pero chegará, despois de que o último lobo marche coa chegada da noite.

-Prefiró cortar os tendóns.

-Tendóns, si… Chámalle cordas, chámalle tendóns, pero ao final sempre é primavera…

-…E a morte reclamará a nosa vida…Para sempre…

-Ti cres?

-Si.

-Ao final do final do final de todo…

-¡Iso!

Pero eu falo do final do cabalo eternodo cabalo da morte…

(-É esa forma de respirar…)

…da estepa ensanguentada e o sol ferido. É a forma de exhalar…

ex…

…halaaar

e sorber…

o ar todo

-E todo desaparece

-…Ar rancio, e/arder nas entrañas lentamente como un

un

gran ser

un albatros.

-Para resurxir como un golpe.

-Un gran morcego.

¡Uuuuuh! ¡Ollos inxectados en veneno vermello!

-E con ese regusto na mente.

-O regusto ás cousas condenadas.

-Redes vacias…

-Redes cheas…

de

ar

ar

rancio

ar rancio, sempre.

-Atmosfera

-Ar pechado e consumindo, ar gaseoso e putrefacto

-¡Aplástanos!

-¡Balsas de aceite gaseoso!

-Oxidado

Suben a través das paredes de zumo amargo

Como o noso sangue.

E perden toda razón de ser e arrástranse, violadas, victimas, arrástranse como serpes sexuais, e nunca-nada-xamáis inocentes: sodomitas e en-fer-mas!!!

-Dunha forma asquerosa e repugnante (Esa idea dómaos)

-Oooohhhhh… ¡Como se unha gran rede invisible os controlase!

-Repta…

Unha… gran cobra… de ar salgado…

-…Mestúrase con…

-E na cova espállase o silencio, ¡¡e o murmuro do gas gas!!

-¡¡Está TODO CHEO!!

Da pochanca podre, do ser condenado, da vida imposible, do pecado orixinal, das plantas murchas, da escuridade eterna, da rocha sudorosa.

Porque-porque-porque-porque…

-Da cova ampla e inmensa chea de pecado e orxía silenciosa

e de …

…Horrrooooor…

Horrooooor

Horroooor

-Horroooor

Tambores ao lonxe golpes de caníbales, e un, dous, tres…probando…

Pum

Un

Pum

Dous

Pum

Tres

PUM

-(E cabezas en picas)

E BOMBEA:

PUM BOMBEA

PUM SANGUE

PUM MERDA

PUM SACRIFICIO

PUM SER

PUM OLLO/PUÑAL

PUM NADA

PUM ¡¡MÁIS, MÁIS, MÁIS!!

PUM ¡SERPE!

PUM TAMBOR

-O rio exténdese cara o corazón…

-PUM COIRO

-Exténdese…

-PUM NEVE

-Exténdese…

PUM QUENTE

-Expándese…

-PUM LUME

PUM CADEA

PUM MAZMORRA!!

-Invade…

-E MIL MIL MIL MIL MIL

MIL ollos de cousas que non eberían estar alí

(ah ah ah ah ah ah)

E o último berro, calando a sinfonía…

Do… último chimpancé enfermo:

“WAAAAAAAAAAGHHH”

PUM

Morto.

-Agoniza

Agoniza e vive.

Agoniza e pensa

Agoniza e pérdese

Polo fin do fin dos séculos, Amén

-E podrece

Amen

Amén

(Así foi e así será)

-¡Amén!

¿Un soño serve para algo? (eu quería que isto fose un Mecagho, pero mellor non)

O certo é que acabo de espertar-como-quen-di, e nese estado nebuloso da consciencia no que nos movemos xusto antes de espertar (o momento en que segues sobando e soñando pero estás o suficientemente esperto para intuír que en realidade estás tirado na túa cama como un mal cocho) tiven o que podemos chamar un soño premonitorio ou, máis exactamente, un soño coherente que pode servir para algo.

O vello gordo do bigote tentaba asasinar ao neno, o neno enganábao e zafaba sen problema. O vello disparaba coa súa escopeta e o neno paraba as balas co colar de perlas metálicas. Así durante un bo anaco con detalles curiosos que non lembro.

Había ademáis dous vellos, máis tranquilos (un deles, recordo claramente, era Michael Caine, con dous collóns). O neno tiña un irmán maior, duns doce anos, un chulo cabrón que se cría maior, e unha irmá da mesma idade.

Os vellos e os nenos seguiron, de forma bastante inocente, tentando matarse entre eles. Chegado un punto o vello gordo do bigote deuse por vencido cando o neno lle arrincou das mans a chave dourada.

Todos xuntos entraron nun patio cheo de gatos e subiron polas esqueiras cubertas de cal branca que daban a unha ventá pechada. Os vellos falaron da súa infancia. Tiñan un xardín amplo e grande, verde coma as cousas verdes e tan fresco coma o ar pode dar de si. Tiñan un País de Nunca Xamáis escondido entre os edificios, lonxe de toda sombra adulta e de negocios, fame, merda e traballo. Ah, pero agora eran vellos e no xardín non quedaba máis que maleza escura. Quizais…Cabía incluso a posibilidade de que algún cabrón trapisondista fixera un edificio ben cuco no lugar da infancia dos vellos.

O vello abriu a ventá cun xesto de asco na cara… Supoño que quería deixar o pasado atrás e esas cousas, ou pode que non quixese deslucir o que recordaba como a paisaxe da súa infancia… Non sei, realmente… (é un soño, carallo, aos soños non se lles pregunta).

Xirou a chave e abriu a fiestra, a contra e a ventá, e ante eles se descobriu un xardín inmenso como cinco pisos por debaixo deles, extendéndose por medio das espaldas cegas dos edificios. Un prado grande verde como as cousas verdes e fresco de carallo. Un dos vellos comentou que era tan grande como o recordaba, e todos estiveron deacordo. O neno pequeno baixou polo tobogán feito de cordas, disposto a xogar cos nenos vestidos de amarelo que había aló embaixo, e súa irmá seguiuno. Os vellos quedaron alí un anaco e quixeron volver ás súas casas a fumar tabaco e ler o periódico, e cando se xiraron para baixar as esqueiras decatáronse do que antes non se decataran e viron ao paisaniño de doce anos mirando pola fiestra.

“¿E ti que fas aquí e por que non baixas a xogar?”

“O xardín é moi bonito…Pro só é pra nenos”.

O vello con pinta de Michael Caine agarrouno e tirouno polo tobogán, e baixou, e baixou, e baixou…

Dito isto, non me responsabilizo do que unha persoa coma min ou coma ti pode soñar. Pareceume o suficientemente coherente e bonito para poder narralo. Aínda que, a dicir verdade, a miña mierda de prosa non lle fai xustiza ao que pasou realmente, pero aquí queda.

 

(Din que os soños son un río de fume debaixo dunha pequena ponte de pedra irlandesa. Ás veces crúzalo, e un tío que escribe nunha máquina de escribir, mergullado en néboa, ri de ti e fai xestos obscenos…Non sei se é certo pero desde logo é curioso).