Non, en realidade…

…non facía falta, pero antes de entrar mirei dúas veces aos lados. Non preguntedes por qué, mais semellaba conveniente, tendo en conta o clima agradable e o ceo despexado, botar unha última mirada antes de entrar naquel bar de carreteira ianqui no medio e medio de Barcelona.

Si, si… e semellaba un bar de estrada ianqui pola disposición. Era un sitio agradable e alongado mezcla de anos 50 e horterismo español, coas mesas de mármore distribuidas a carón de enormes ventás tapadas só con medias cortinas penduradas no medio e medio do cristal cos seus bordados horteras de flores brancas sobre o vermello manchado. Máis aló, fixeime ben, só se vía a gasolineira e os coches aparcados diante, como nunha postal de desolación urbana ou un cadro de Hopper. Qué dramático, pensei. Pois si.

O camareiro levaba un ano sen foder, non tiña todo o tempo do mundo e apremioume. Mireino a el , unha caricatura baixa e gorda con bigote e gafas de cú de vaso de cornibrí, peinado con cuspe e catro raias de pelo tentando disimular a calvicie. Mirei a foto, ao lado do billete falso de 505 euros pendurado da falsa chimenea, do home pescando xunto á muller, uns 20 enos máis mozos. Todo o que podo dicir é que non eran guapos e que, pensando nisto como estaba, o homiño de detrás da barra metálica bateu co pano de matar as moscas sobre o mostrador dos donuts, apremiándome.

“Ponme dous bocadillos de peituga de polo”.

Baixo o televisor (un partido de fútbol máis), aló nun recuncho, dous rapaces duns vintetantos comían e falaban, bastante achegados á parella de vellos gordos que discutían como fan os vellos, sen saber de nada pero opinando de todo. Parecéronme interesantes e quedei sentado an barra amirar para o espectáculo.

A rapaza era bastante guapa (quizáis demasiado afiada a cara), vestida como estaba cun moi bonito vestido vermello, o pelo longo e acastañado-alaranxado caéndolle sobre os hombros e as mans fregándose inquedas ante o prato da comida case intacto. Parceume preocupada: falaba co rapaz cun xesto de cansanzo emocional e falta de esperanza que me pareceu chocante. O rapaz, un espetiño de orellas grandes e cara de pailaroco, comía na leituga coa súa enorme dentadura como se niso lle fose a vida e respondía de cando en cando coma para rematar a conversa e comer tranquilo.

Aínda que non podía escoitalos, semelloume saber de qué falaban con toda seguridade. Só hai que ver as películas de Hollywood adecuadas e interpretar os xestos. Veredes, unha raiola entrou pola fiestra e iluminounos, illounos na súa esquina baixo un foco ámbar de dramatismo fritzlanguiano, e de súpeto a cortina de fume esvaeuse ante min. Todas as metáforas tiradas por terra, calquer efectismo oco e valeiro. O único que me preguntei foi onde esconderan o coche roubado.

Ela era a amante dun home rico, el o seu xardineiro. Non hai máis nada qué dicir. Un romance surxiu entre ambos, desinteresado nela e entregado nel, que os levou a perpretar un crime pasional (coma se do “carteiro sempre chama dúas veces” falasemos, mesmamente!). Esconderon o cadáver na horta fronte ao cobertizo e déronse á fuga. Novas identidades, novas roupas e un coche vermello brillando sobre o asfalto das autopistas. Motores ruxindo, sirenas de policía. O rock do cárcere. Quente como un disparo, nena. En toda a cabeza, no corazón.

Despois servíronme os meus bocadillos envoltos en papel albal, paguei os meus cinco euros e volvín a casa.

Deixar un comentario

Aínda non hai comentarios.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s