DIGRA (un estudio acerca de)

O primeiro libro reza:

Egro DIGRA NEOPRANTOE CA CNINOSITO

 

 

1.234

RECOLLIDO DO DIARIO DE OLAF O HERMITÁN, MORTO DE TUBERCULOSE EN TURQUÍA.

“Son o que botou a andar.

O Deus amence pola noite e absorve todo canto no corpo consumido (de cinza) queda. O deus, escondido na cidade da botella, na fortaleza de cristal e xeo, extende longos e aparatosos tentáculos a través de Digra e chama ao seu marido e responde a súa muller. Loor a Digra.

É Digra ou non é Digra? É o Deus negro do buraco escuro ou non é Digra, ou non é Digra ELA, ou é Digra?

Escoitouse un pitido que os deixou tremendo de medo, aterrorizados en zulos de cor verde con cheiro a raíces húmidas: eran as enormes baleas devoradoras de soles. Pero isto non ten senso máis alá do poético e o anecdótico.

Despois chegou o amencer da noite, e Digra extendeu as ás, disposta a alimentarse da nosa carne branca e magra situada baixo doce pilares metálicos. É Digra acaso Digra?”

Digra U Doi Digra?

RECOLLIDO DAS PALABRAS DO ZAPATEIRO:

“A muller que amaba a Digra sentou un minuto no xardín das negras sombras angulosas. Quedaban case esquecidos e borrados na area do tempo os anos aqueles nos que a súa beleza nos levara a todos na guerra de irmán contra irmán, pro así a todo a Lúa sobre o seu corpo espido aínda fixo tremer o meu corazón de vello.

Pronto, moi pronto, as árbores tremeron aterecidas polo vento, e a fina seda que cubría os pés da miña señora esvaeuse co salouco do ar calmado. Torceu a cabeza cara a negrura ao outro lado das columnas de nácar de óso, recordando que máis aló se escondían as horripilantes salas nas que se gardaban os libros de tapas de pel humana e tinta de soño escondido, cos ollos entornados cara a negra ialma.

Cun xesto de horror nos ollos avanzou cara o balcón e alí pasou longas horas mirando cómo as olas fodían salvaxes contra os espolóns de rocha, e polo xesto que fixo penso que recordaba aqueles fermosos sacrificios asimétricos que alí aconteceran no seu nome.

Abrazouse cós brazos brancos e unha sombra recorreu o muro. Alzouse sobre as espaldas brancas de lúa albina e cun xesto o horror: Un berro, porcelana. Un berro, e caeu ao chan.

Aínda non me explico o rostro desencaixado e os ollos brancos de tanto horror có que foi atopada, flotando na bruma da mañá.

Tremo de só recordalo. Os ósos escachan de frío”

Digra Pernandua, ah e do nounoe

DAS PALABRAS DUN MARIÑEIRO ANÓNIMO:

“Fillo, viaxei polos mares da néboa, e nunca sentín terror tan grande como o que se vía nos ollos de Olaf na noite do seis de maio, no ano en que chorou a comarca.

Atopei ao meu vello amigo nos arredores da Costa de Digra, flotando sobre a auga como un morto deixado nos ósos, e máis branco que a neve. Ao resctalo experimentei unha sensación de desacougo que se afianzou ao ver que todos os seus rexos músculos estaban tesos como unha táboa: os brazos e as pernas extendidos cara os lados e tortos na súa postura, a cabeza cara atrás e o pescozo estirado. Grotesco.

Cando pasaron as súas boas horas, berrou nunha moi escura lingua sen sentido. Nada como aquilo que falan os sacerdotes de Digra, senón algo máis primordial, non sei se me entendes… Olaf non articulou palabra. Falou como fala a herba cando o vento lle peina o cabelo, falou como o regato atravesado pola lanza do sol, como o chan baixo o casco do potro ou a abella esmagada baixo a bota do home santo. Así falou e, mentras o fixo, a marea calmou o seu embate e a noite virou ao fin tranquila.

Despois sentou canda min e faloume da sala dos libros de pel humana. Por suposto que ao principio non o crin, pro había aquela sustancia extraña cubríndolle os ollos, e esa voz rouca e calma e o corpo murcho e aterecido de frío… crin cada palabra. Aínda lle creo cada palabra.

Dixo que o agarraban polas costelas e o controlaban con voces sobrenaturais. Que inmensas caras de néboa ocre surxían do líquido primixeio que cubría as paredes. E faloume de grandes ollos brillando vermellos e dun horror tal que morreu tres veces antes de que lle permitisen apartar a mirada.

É por iso que Olaf está medio tolo e sempre sinte frío, e de ahí a mirada turbia e o brazo dereito inservible. E sí, sospeito que o seu trato con certas especies da aves ten que ver con isto.

O pobre Olaf, o hermitán sen sombra. Agora di que quere marchar a Turquía…”

g3056.png

DERNADOA…OH, dernadoa Digra: Digra Pernandua, ah e do nounoe.

Ah e do nounoe u do nounoe set

 

…………………….

 

E o estado primario do home é a soidade.

Hai formas de paliala: alcohol, amigos, abrazos, sexo, matrimonio, palabras e gorros de mariachi…

Pero non se pode destruir a soidade.

 

O home que viu a Digra sinte como mil. Sinte con maior frecuencia. Chora e as súas bágoas torcen o curso dos ríos. Berra, e o seu berro creva tormentas e destrúe furacáns. Mata, e cando mata o sangue cambia a cor dos bosques.

Chora, e se chora as súas bágoas torcen o curso dos ríos.

-Sentín

-Dixo unha tarde.

– Un extremado estado de lucidez. Coma se un lóstrego me atravesase o cranio de lado a lado, e por momentos (un intre minúsculo, intermitente, visible agora si e agora non) fun capaz de captar con incrible luminiscencia TODO. Vivimos arrastrando os pés, babexando polos alongados campos de Atila, e rimos dos coxos e dos mancos e os mendigos. Rimos co noso defecar inmundo pra non nos sentir tan desolados, e formamos corros pra berrar en manada e tirar pedras ao clube inimigo á hora do té.

Pero ao final, somos só nós connosco. A masturbación é o único momento coherente e sincero da túa vida. Digra sábeo, e usaráo en contra túa.

——————————————————————-

Un home de pelo crecho baila embriagado. Drogas. Incenso. Palabras feitas de signos. Linguas de deuses. O gato tolo. O ollo amplo. A prosa épica e a seda suave en músculos negros. Súor frío e velas beige. Salas turcas baixo o pasadizo do home sabio. Unha daga. Unha liviá mención baleira de significado á lúa e o sangue corre.

——————————————————————

1999

A fermosa Prometea danza entre os froitos

Coa súa pel de alabastro contemplada polos rostros.

E o perfume do seu xiro, e a súa verba inmortal

E o rosmar lento das fadas do mundo de alén do mar.

DICTADO:
O ESPAZOIDEA (un lugar Pseudoplatónico) é recorrido de arriba abaixo polo recén -desde hai cinco anos- autoproclamado bruxo de barbas crechas. O ESPAZOIDEA é O Outro Lugar. O Lugar Inexplorado. O lugar común falto de corpos. O lugar real pero imaxinado polo que viaxar e extraer niveis. Máis aló da razón física hai mundos que explorar. O materialismo, inda dialectizado, perderase cando chegue o fin do vello mundo e nos ispamos de prexuízos, sendo ao fin libres de percorrer estoutro plano cheo de lugares comúns, cheo de lugares únicos, cheo de lugares por crear e lugares persoais e intransferibles.
Digra sábeo, pois en certo xeito pertence ao ESPAZOIDEA, pero está demasiado cómodo percorrendo o recén descuberto plano físico para que agora todos os demáis o abandonen e o destrúan.

 

1888, WHITECHAPELL
O coitelo cortou carne e comezou o século XX
Loor a Digra.

Do libro “Un Xardín Oculto Na Selva da Percepción”. Do difunto Profesor Luther Arkwright, ano 2003:

CAPÍTULO 3-¿A ÚNICA MAXIA-A MAXIA DO CAOS? (Extracto)

[…]Iso (que a única maxia é a do Caos) afirmou o Escocés Calvo da Barriga Cortada, e o certo é que o que dicía non era bonito de ningún xeito. Seica viu seres a través dun Método Caótico inexplicale para min, e afirma:

“As formighas constrúen sidades, sociedades enteiras, i fan de todo… sen saber que existimo-los humanos, ata que aparesemos e lles pateamos o formigheiro. Existen desde fai millons danos pro non saben que nosoutros estamos acó. I nosoutros disimos que dominamo-lo mundo, pro eu digho ¿Que pasa si hai alghén moito máis tocho, tan obvio que non o damos visto, pro que está en todas partes?”.

O Bruxo das Barbas Crechas di: “pode que si, pode que non. O meu camiño é outro. Eu camiño polo ESPAZOIDEA”.

Pero isto da que pensar, se temos en conta que Digra está ahí.

¿Que é Digra?

[…]

A GOETIA.

(Algo hai, hai que investigalo. O autor destas liñas atópase nun estado de iniciación chamánica leve).

0000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

Os seres invertidos baixan a ver

Unha sesión doble de ciencia ficción.

Planeta Prohibido será unha delas

E as outras quedan á túa elección.

0000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

Do libro “Tras o Misterio de Digra”, do profesor Welbeer Mason, 1987:

Os tentáculos de Digra, dixo o Profesor R, son seres pensantes que se comunican telepáticamente có espazo exterior de forma individual e non coherente, totalmente independizados do ente chamado Digra.

¿Pero quen sabe se Digra ten realmente tentáculos? ¿Acaso alguén o viu?

O Profesor R asegura que el o fixo, que chegou a durmir no reino polimétricamente imposible de Digra, pero eu creo que viu demasiada ciencia ficción e leu demasiado Lovecraft. Non tomaría demasiado en serio o seu xuízo, sobre todo tendo en conta que agora se atopa entre os muros de Miskatonik…

(Iso si, os seus adiantos en materia de viaxes interdimensionais non llos quita ninguén).

 

 

 

O seguinte conxunto de documentos constitúen o que nos quedou do traballo na URSS do profesor Welbeer Mason, e quizais sirvan pra comprender, xunto co anterior documento, as extrañas conclusións ás que chegou o seu estudio sobre Digra así como a súa vida.

Documento 1:

(DA CONVERSA ENTRE O CORONEL ANDREI P. NIETVOK E O COSMONAUTA R. POPOV O 2 DE NOVEMBRO DE 1974. POPOV FORMABA PARTE DO EQUIPO DE INVESTIGACIÓN SEGREDO DA URRS ENVIADO A RECOLLER INFORMACIÓN SOBRE UNHAS EXTRAÑAS NEBULOSAS AVISTADAS NA ÓRBITA DE SATURNO. NO MOMENTO DESTA CONVERSA, XA O RESTO DO EQUIPO ESTABA MORTO, SÓ QUEDABA POPOV CON VIDA)

-Popov? Adiante, popov, escoitamoste…

-aquI popov, CORONEL, desde a lanzadeira gagari… os cUmulos de nubes (inintelixible) rosa…

-podes repetir iso, popov? Temo que perdimos o Sinal.

-todo o que penSamos, todo o que IMAXINAMOS, quedAbSe curto… Se SoubeSen que… (silencio)

-popov?

-non podo falar, oenme. Estan oindo.

-quen esta oindo, popov? Que pasa?

-as nebulosas. Non son gases. Non son gases. Pensan… oh, pola barba de lenin…

-popov! Popov! Que ocorre ahi? Atopase ben?

-o muro caera, camaradas. Din que o muro caera…

-popov?

-o muro caera, rocKy vencera a ivan drago.

-popov, oeme?

-popov non esta aquí, coronel. O muro caera.

-que muro, Popov?

-sempre quixen ver Berlin oeste.

(silencio de duas horas e estáticas casuais)

-coronel?

-popov, que ocorre ahí arriba? Que pasa coas neulosas??

-sua muller ten cancer, coronel.

(fin da transmision de popov)

 

Documento 2:


A morte por cáncer anos despois da esposa do Coronel Neivtnoh foi o primeiro signo de sospeita por parte das autoridades de que o que acontecerá no espacio non se trataba dun simple caso de loucura do náufrago, como se sacara en conclusión tras visitar a Lanzadeira Gagari e descubrir tan só unha serie de corpos mortos por desnutrición.

As probas da lanzadeira non facían pensar no que logo se descubriu (documento 3).

Pronto, o equipo de científicos enviados a investigar o acontecido na Lanzadeira Gagari comezou a evidenciar signos extraños no seu comportamento. Informas militares da época relatan conductas extremas, autodestructivas e paranoicas, así como un incremento do C.I. destes individuos.

Despois do suicidio dun dos membros, o señor Tecnoi Tartov, as autoridades rusas tiveron a ben xuntar ao grupo de científicos para estudialos pormenorizadamente.

A sorpresa foi maiúscula cando se decataron de que, estando todos xuntos, non só os seus ánimos se relaxaban e as súas conductas se volvían dóciles, senón que entre todos lograban realizar actos de telekinesis inanimada, telepatía e precognicións. Co discurrir do tempo, comezaron a actuar como unha soa mente pensante, e no verán do ano 1977 viron con estupor que, de alonxarse demasiado un membro do grupo, todos caían nun estado de coma vexetal ata que volvían estar xuntos.

No transcurso da súa vida, os científicos realizaron tres grandes pronósticos:

O primeiro, ao igual que o cosmonauta R. Popov, falaron da caída do muro de Berlín, e ademáis entraron en detalles acerca de cándo e cómo sería.

O segundo consistiu nunha detallada descripción do que as nebulosas eran e de cómo reaparecerían na órbia da terra no ano 2050.

O terceiro anunciou a chegada dun ser do espacio chamado Digra.

Cando se lles interrogou sobre isto último, pareceron dubidar un segundo, e ao cabo disto un dos membros, Jules Navara, morreu de súpeto dun derrame, levando aos demáis científicos ao coma.

DIGRA SEGUE AHÍ

(Isto foi o último que e dixo en voz alta antes da Gran Decaída Mental)