E agora, unha explosión sorda de Blues Sonoro.

¿Como é unha explosión sorda? Algo así: 

-BOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOM!!!!

-¿mande?

(O chiste surxiu dunha partida de rock and rol en Itaca, Templo Efervescente, cando a sombras aínda cubrían o multiverso).

Bueno. Aquí ven o vello Ben, e disque se atopa ben. Masca e cuspe. Colle o saxo e dalle sexo. Logo marcha rumbo a Memphis nun bus feito de coiro negro e mans de hoxalata (?).

(Con vostedes, Ray Charles): 

 

Os triángulos brancos viñeron na noite e queimaron a súa casa. Por sorte, non sabían que o vello Ben se atopaba ben lonxe de alí e magníficamente afincado no epicentro de Memphis. Tocaba saxualmente o sexo nun antro con antrax mentras a súa muller servía copas con tacóns de agulla e cabelos de palla.

Gustáballes moito “Cotton Club”, do Coppola, (ainda que era 1945 e a peli aínda non saíra). Sobre todo aquel diálogo:

“—No puedes matarlo tú solo…, pero puedes bailar sobre su tumba.

—Lo mataré con mis zapatos de claqué.”

(agora, Jimmy Rushing toca un jazz):

Cando a súa muller engordou demasiado, o vello Ben (que seguía igual de vello ca sempre, sighrasias) colleu a maleta do saxo e dirixiuse a Nova Orleans. Alí descubriu a droga dura e a prostitución blanda e decicidiu quedar nunha casa preto do barrio xaponés chamada “O Sol Nacente”. Soía ser a perdición de moita xente. E o vello Bob (oh, Deus) foi un deles.

Envolto nun manto de opio e xugos  femeninos, deu en volver á súa infancia.

Súa nai era costureira, que cosera os seus “jeans” azuis. Seu pai era xogador. Aló en Nova Orleans (bue, desvariaba. Eles eran de Kansas, com os Kent. Como digo, moito opio, moito hime desgastado).

( Ammnons e Johnson tocan un swing):

Morreu o vello Ben pero o seu saxo seguiu vivindo. Hoxe pulula de negro en negro ao longo do Río Congo, e por puro azar ou destiño grego chega a mans dun familiar lonxano do vello Ben. O neno ao primeiro non sabe qué facer co aparello, pero pronto se decata de cómo vai o conto. Dous anos despois soa un blues metálico no Corazón das Tebras.

O meniño atopa un claro verde na xungla, e nel coñece a un orangután que sabe tocar a batería. E o blues sigue soando no Continente Negro.

O neno e o orangután dan cunha serpe que coñece os misterios do órgano eléctrico, e o blues soa máis forte na Densa Xungla.

O pequeno, o orangután e a serpe atopan o campamento dun comando ilegal de castrati. E un blues coral exténdese pola Columna do Congo.

O rapaz, o orangután, a serpe e os comandos ilegais tropezan cuns sapos que manexan ben o baixo, e o blues continúa de xira polo Congo.

Un día, moitos anos despois, subiron á árbore máis alta da península africana e deron en tocar os seus 23 instrumentos. E tan ben o tocaron que pensaron en facelo en canon para ver qué tal quedaba. E tan ben fixeron o canon que a música rachou, berrou, sangrou e unha bomba en clave de sol bateu no ceo triste e azul.

Caeron catro ovos feitos dunha amalgama de cancións de gospel que tardaron catro anos completos en abrirse. E foi unha sorpresa para todos ver que os moniños de cores e ollos vidrosos que deles saíron tiñan un miolos efervescentes que soaban a Frank Zappa.

E así continúa a historia. África en pé de blues. Galicia Canibal. Barna Moribunda.

E se non, baila unha cumbia.

(Agora, os Blues Brothers na peli dos Blues Brothers. “Everybody needs somebody to love”):

Deixar un comentario

Aínda non hai comentarios.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s