Un telégrafo sempre será un telégrafo, a menos que non o sexa.

Mentras eu miraba cara o mar (branco, gris, sen alento ningún baixo dun ceo feito de trapos húmidos) meu pai adicábase a matar gaviotas coa súa lanza de prata.

Deste xeito, e mentras eu me afanaba en xogar a ser area, unha nube de coitelas brancas que fuxian da morte atravesaron o meu corpo nú e cortáronme en miles de milleiros de anacos.

Logo veu o vento atlántico e espalloume polo lombo de mil dúascentas doce praias. Curtiu cálidamente a miña pel sobre o ar bañado en salitre, baixo os dedais de area fina que se unían e se separaban no baleiro. Entre o rosmar cascado das olas calmas.

E agora, agora…

Son cada una das cunchas que ves.

————————–

————————–

Dito isto, ocupémonos do que realmente importa:

(Non canso de velo)

1 comentario

  1. Someone in this room is a MURDER!


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s