Nas trincheiras de Albión

Extractos do Diario de Sub-Coronel Antuerpe do II Batalhón 4ºColumna do frente Albión

Estou xordo.

Xa non oigo nada.

So vexo as luces.

As luces que voan continuamente sobre as nosas cabezas.

Onte Alexis asomou a sua. Quen sabe porque, suponho que por aburrimento.

O seu corpo fixo de Marco Antonio na sesión de títeres desa noite. Despois comimolo. Pasaronse co sal, pero o figado estaba bastante ben.

Levamos mais de un mes sen negun avance, posición fixas, guerra de trincheiras, intercambiando luces.

Luces de todas as cores.

Constantemente.

Son horribles.

As violetas fan que se che pudra a carne, e as amárelas volvente tolo. Non conhezo a ninguen que recivira unha das lima e sobrevivirá, ainda que din que as brancas son as peores..

Realmente a ninguen lhe interesa este trozo de terra devastada. Eles están aquí porque nos estamos aquí, e nos estamos aquí porque eles están aquí. Non hai ningún premio para o gañador nesta ilha.

Oxe comandei un grupo, consegumos facernos coas suas reservas de iogur de (Estan aquí!) macedonia (Estan aquí!) A nos so nos quedaban de coco (Eso é o Neex)

This crappy dienei is the fáquin key.

A verdade é que o sitio non estaba mal, sorprendente para ser unha base Koala. Penso que sería para despistar, o jacuzzi non minte, e os restos de eucalipto ketaminado estánda súa parte.
O que me inquietaba era a maneira de cubrir as ventás con mantas do pato Donald, así que decidín buscar pistas eu mismo, aos muchachos sempre se lles escapa algún detalle. Así foi que atopei a proba que máis tarde confirmaría as miñas sospeitas, unhas gotiñas dunha sustancia que aparentaba ser unha bandeira gay líquida. Tomei unha mostra e continuei ca busca, sen éxito.

No laboratorio analicei cuidadosamente cada aspecto daquela sustancia. Non precisaba saber o que era,  iso tíñao claro dende o principio, pero sentía moita curiosidade por analizar por fin a sangue dos MS.
Dito análise foi unha gran victoria, o seu ADN aportou moita información que o noso departamento de enxeñaría biomolecular acuosa están aproveitando para que a probabilidade de éxito ao combatilos sexa máxima.

Os Koalas non saben o que atopamos no ADN soluble. Os MS non serían capaces de comprendelo(ainda que o seu ADN indica que o imaxinan, coma todo).

A pesar da insistencia dos camellos e dromedarios, só os ME teñen control sobre o destino desa mostra sanguínea.

Dende aquí lanzamos unha mensaxe para todo Simio Diluíble:

TREME

Comedevos unha pizza Koalas