Toc
Toc toc toc toc toooc
Toc toc toooc toooc toc
Toc toc toc toc toc toc toc toc toc
Toc toc toc toc
Toc
Toc toc toc toc toc
Toc
Toc toc toc toc toc toc
Toc toc
Toc toc toc toc toc toc toc toc toc
Aburreste moito non?-
-Que va
toc
toc toc
toc toc toc
¬¬, putos veciños-
1.-Obxetivos e Introducción Teórica
O obxetivo de esta practica e joderme a moral e facerme perder o valioso tempo que podería estar empregando en estudiar física xeral para ais poder aprobar o examen do venres
2.-Procedemento Experimental
O método que se emprega para lograr os obxetivos anteriormente mencionados consiste en elexir como tema das memorias obrigatorias a practica mais jodida do laboratorio e facelo sabendo que na realización o suxeto sufriu a ausencia do seu puto compañeiro de laboratorio polo que tivo que realizala solo tendo como consecuencia de esto unhos datos de merda
3.-Resultados Experimentais e Análise
Suspeso na asignatura corresponente ao traballo e suspenso na asignatura que o suxeto non puido estudiar por estar intentando facer o traballo. Os obxetivos da practica son polo tanto satisfactorios
Atropella, atropella, atropella ao tonel.
Pásalle por riba e sube a costa, non te poderá seguir! Lea Máis…
Morreu David Carradine, gran actor, pequeno saltamontes.
Un Frankenstein sen igual e o Bill de tódolos Billes
DEP
Hai:
Devoradores de soles, copias bizarras de Superman que habitan un planeta cúbico que se interna no infraverso, xigantes azuis con nitróxeno líquido en lugar
de sangue, un reino de lagartos baixo a terra ao que emigraron para evitar a extinción na era dos dinosaurios, kryptonita negra, viaxeiros espaciotemporais, o Escuadrón Superman do futuro,
un cronóvoro, Krypto o supercadelo, un cáncer mortal provocado nas células de Superman por achegarse demasiado ao sol, laboratorios da organización científica P.R.O.J.E.C.T. na cara oculta da lúa, un Lex Luthor malo por natureza, fracs multicolor,
Jimmy Olsen como un moderno popero que se transforma en cousas, Frankenstein sobre xeo, médicos nanoscópicos, misións tripuladas ao sol, Zibarro: o bizarro imperfecto que escribe poesía, Solaris, o malvado astro intelixente, o reino dos mortos kriptoniano ao que van tras
absorver toda esa enerxía solar vermella, a cidade embotellada de Kandor, unha forxa capaz de crear luz comestible, o Superman Descoñecido, elixires capaces de duplicar os superpoderes de Superman, “haikus” que definen o campo unificado, Clark Kent máis torpe que nunca,
o titular da morte de Superman escrito por Superman coa colaboración de Lex Luthor, parábolas mitolóxicas e paradoxas temporais.
Ala, tododios á Gata Tola.
E eu sigo mirándome aos autores expresionistas, que o martes toca exame.
.
O problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema, o problema é o problema.
Sei que andiveches buscando un nome, unha pista, un trazo de xiz que insinuase a miña existencia, e non podo facer menos que agradecerche o regalo e pode que gabarche os ollos.
Pero penso que non estás todo o atenta que debes ás sinais que che deixo no camiño. Aquela tarde no cemiterio de trens, cando que viches ao cadelo arrastrarse a morrer debaixo do solpor, trataba eu de mostrarche unha metáfora da miña propia situación. Por iso lle din ese subliñado de música de western, ao Morricone. A súa sombra esvaeuse entre os raios alaranxados que inundaban o horizonte, e non se soubo máis del.
Teño entendido que resucitou nunha vila californiana en 1879, coma un anarquista pistoleiro dez veces condenado á forca. Pero son rumores, e debido á miña natureza non podo darlles máis importancia da que teñen. A cal non deixa de ser moita. Manteñen viva a miña esencia e cambian a miña cortiza. O meu espírito mécese debaixo dalgunha raiola de sol filtrada polo piñeiral. O oco da bala que me matou segue ardendo pero xa estamos acostumados.
Colle o carro e diríxete ao Nordés ata que non poidas seguir avanzando máis. Saberás atopar a X que garda o segredo da xente coma min, e é entón que, por fin, serás lenda.
Se tes diarrea, intenta acordarte de tirar da cadea para que non me atope eu coa versión “pin y pon” dun pozo negro. E as manchas de popó pegadas ás paredes to wc valas limpar TI.
Dito isto, recórdolle aos señores pasaxeiros que o blog non estaba morto, estaba de parranda. Cunha barra de metal atravesandoo de lado a lado, pero somos fuertes.
Hasta la victoria siempre.
Noticias de última hora: The Dig segue descargándose a dous Km/hora, batendo así o record imposto por Die Hard fai dous anos.
O handicap é ainda máis severo se temos en conta que The Dig ven partido en tres metades. (Sep, “metades”, porque se Deus pode ser un e trino, The Dig non se queda atrás).
Escoitemos un clásico da música efervescente:
E recordemos, recordemos, recordemos:
Dito isto, atendede a Corto Maltés.
