Caeron no errode crer que

Había

algunha

solución.




Aaaaah!


Agora, todos a beber infinitos e idealizar pinchacarneiros.


Ith, no alto da torre, ollaba  no horizonte aquela lonxana rocha verde. Era inverno.


Ith viaxou só na barca da tempestade, amarrado ao seu cabalo e sen se baixar del.


Ith chegou á illa esmeralda. Ith pelexou.


Ith regresou flotando ás nosas costas cunha lanza chantada no peito. No castelo de cristal do seu papá tocaron as campás de morto, e os animais deixaron de falar, e os mouros refuxiaronse nas súas covas.


O urco saíu da auga a ouvear, presaxio de morte. A lúa chegou antes.


Pola noite, a Morte chegou na súa barca chea de pedras. Tirou unha fóra, pra facerlle sitio á anima do heroi mariñeiro. Logo marcharon xuntos a cruza-lo océano.


Foron á Illa Borrón, onde os Mortos moran. Alí agardaron e agardan a ser chamados.


(En Borrón rin de Avalon, fogar de albionenses mexericas).



“Tengo la sospecha de que tú trabajas, sin que me de cuenta, para el equipo Brabham: eres un mecánico traidor”

 

“El idiota del Mel Gibson te ha prestado su cara. Da las gracias que no han sido Mickey Rourke o Alfredo Landa”



 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nada máis, poden voltar aos seus fogares e seguir apaleando ruiseñores.

Deixar un comentario

Aínda non hai comentarios.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s