Nah.

Foi entón que collín a carabina e saín ao vento xélido do exterior. As agullas prateadas da choiva resprandecían cortando as tebras e o vento afuracanado facía que o home de millo bailase coma un poseso.

O cacharro estaba ben suxeito entre as mans. O raposo moveuse entre a herba, alta.

Remexeu e berrou. Miroume. Os seus ollos refulxiron vermellos coa mirada de Merlín.

E os seus sesos voaron no ar frío e alterado da lúa.

——————————–

——————————–

Collín a barca do meu pai e xurei ante el e a súa corte non baixar do seu cabalo en toda a viaxe.

A tempestade mazou nos meus ósos, bateu nas pernas e nos brazos. Machacoume a cabeza, peneiroume os pensamentos. Mallou como quixo en min toda a longa viaxe, cos seus tronos de lume e as súas espadas de ferro. Cos picos do mar bravo e o frío da treboada preñada de escuridade. Non baixei do cabalo. Rompéronseme os brazos e cegáronseme os ollos. Cuspín o corazón. Quedei sen pernas. Non baixei.

E o cabalo esgazou en mil anacos contra as rochas da Illa Verde. E gabeei polo acantilado cheo de cadáveres.
Fun rei daquela xente. Fun o maís alto deles, e logo o máis baixo.

E cando me furaron o peito coas súas lanzas e me tiraron polo acantilado, quixo o oceano devolverme ás costas verdes do fogar de papá.

E, desta volta, a viaxe foi tranquila.

————–

——————

———————–

Os amos dos robots, con enchufes nos ollos e cintas de cassio en lugar de cerebros.

Os Necroanímicos ollan aos amos dos robots polas súas cen pantallas e viven enchufados á Maquina Nai bebendo refrescos de corrente alterna.

A Maquina Nai busca ao superhome para parir, del, ao Proto-deus. Feito de sangue e diésel. Bombeando sangue nun corazón de metal. Pensando pensamentos vermellos nun cerebro binario.

O Proto-deus renega do seu destino e busca aos Deuses.

Os Deuses abren a brecha das dimensións e matan e cortan e asasinan e comen bebés de carne e cortan cabezas de ferro. Crucifican ao Proto-deus nunha torre feita de ósos e cables.

E o mundo xira, e todo segue sendo normal.

 

——-

——-

O día que me cubriches de gasolina

non pensei

que foses prender os mistos…

Deixar un comentario

Aínda non hai comentarios.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

  • Calendario

  • Buscar